İçimdeki Çöplük

fotBavul toplayıp seyahat ettim senelerce, kalabalıklar içinde ve gülümseyerek. Kendimden bile sıkılabilen birisi olarak, bol bol gezerek kurtulurum sandım sıkıcı bendenizden ve gülümsedim. Dudaklarımın yanındaki ince çizgiler ondandır; bol mimikli konuşup, yüksek volume kahkahalar atmaktan. Gülmek sana yakışıyor dediler, daha çok güldüm bu defa kendimi bilerek. Tabi mutsuz da oldum evden uzaktayken ve bazen de iyi ki uzaklardaydım.

Çok yorulunca uyudum; uyanınca da bir daha hiç uyumamacasına gezdim günler ve geceler boyunca. İnsanlar tanıdım gülen, güldüren ve ne yazık ki, gülmeyi unutan, unutturan. Güldüm mutlulukta, güldüm üzüntüde, güldüm kaderime, güldüm kendime ve büyüdüm…

Bir komedi filminde hüngür hüngür ağladım ve sonra gene güldüm. Çok güzel ağladığımı söylediler hoş bir tebessümle, ona pek gülemedim diye hatırlarım. Gözlerimdeki hüznü saklamayı öğrendim derken. Ve her şey bir gün dank etti bende; içimde inkar edemeyeceğim bir çöplük olduğunu farkettim.

Artık biliyordum, ağlayarak kaybettiklerimi gülerek kazanacaktım ve anlatmasam olmazdı…

 

Post navigation

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir